Misioneras Oblatas de María Inmaculada

 Misioneras Oblatas de María Inmaculada

Ubogim głosić Dobrą Nowinę posłał nas Pan

festival 059

Dzieląc się Ewangelią, naszym słowem i czynem, chcemy, aby inni mogli doświadczyć prawdziwego spotkania z Bogiem.

Gdy ktoś nam zadaje pytanie odnośnie naszego charyzmatu,odpowiadamy: „ewangelizacja najuboższych”. Jednak te słowa nie wyrażają całej rzeczywistości życia i misji naszego zgromadzenia.

MOZAIKA OBRZAŃSKA
– czasopismo wydawane przez WSD w Obrze, w którym znajduje się nasz artykuł jak i również wiele innych ciekawych wiadomości.

 

 Charyzmat nadal aktualny
„Kościół, wspaniałe dziedzictwo Zbawiciela, nabyte przez Niego za cenę Krwi, za dni naszych został okrutnie spustoszony. Ta umiłowana Oblubienica Syna Bożego doznaje ucisku, opłakując sromotne odstępstwo dzieci, którym dała życie (...).W tej opłakanej sytuacji Kościół wielkim głosem woła do swoich sług, którym powierzył najdroższe sprawy swego Boskiego Oblubieńca, aby słowem i przykładem robiP1100549li wszystko, co w ich mocy, żeby na nowo ożywić wiarę, gasnącą w sercach wielkiej liczby jego dzieci(...)”.
Czytając przedmowę św. Eugeniusza do Konstytucji i Reguł, można mieć wrażenie, że zostały w niej opisane czasy, w których żyjemy. Dotyczy to zarówno Hiszpanii jak i ogólnie całej Europy. Dlatego dla mnie nie jest przypadkiem, że Pan powołał nas do pójścia za nim w tych czasach: „Wezwanie Jezusa Chrystusa, posłyszane w Kościele poprzez potrzeby zbawienia ludzi…”.
Czujemy się wezwane przez Pana do tego, aby pojść za Nim, doświadczając Jego miłości i tego, że nas zbawia w naszej osobistej historii życia. Jedyne, co możemy uczynić, to ofiarować całe nasze życie Temu, który sam się nam ofiarował całkowicie z miłości. W odpowiedzi na to wezwanie porzucamy wszystko. Idziemy za Jezusem, który jednoczy nas we wspólnocie, aby później realizować Jego misję.

Wspólnota
Naszą wspólnotę od początku tworzą siostry z różnych kultur i narodowości. W ten sposób możemy żyć według tego co mówią nasze Konstytucje: „Tę misję wypełniamy we wspólnocie. Wspólnota jest znakiem, że w Chrystusie Bóg jest dla nas wszystkim”. W dzisiejszym świecie coraz bardziej zanika obraz Boga jako Ojca. To sprawia, że ludzkość idzie jakby w przeciwnym kierunku, brakuje jej jedności, pokoju, wspólnoty i braterstwa. Właśnie w tej rzeczywistości życie wspólnotowe staje się znakiem żywej obecności Boga w świecie. Dla nas, jak również dla wielu osób, z którymi dzielimy się naszym życiem, wpólnota jest miejscem spotkania się z Bogiem i z braćmi.

lineapascuaIść do ubogich...
Wezwanie zobowiązuje do misji. Miłość, którą otrzymujemy od Boga, nie zatrzymuje się w nas. Wręcz przeciwnie – jest dla nas impulsem do uczestnictwa w Jego misji: „Oczyma ukrzyżowanego Pana patrzymy na świat”, w którym „nasze posłannictwo polega na tym, aby najpierw iść do tych, których sytuacja głośno woła o nadzieję i zbawienie, jakie w pełni może przynieść tylko Jezus Chrystus. Są to różnego rodzaju ubodzy — im dajemy pierwszeństwo”. Słowa tej Konstytucji mają dla nas ogromne zanczenie. Ludzie naszych czasów, których znamy i których spotykamy codziennie w naszym otoczeniu,  proszą „krzycząc” o nadzieję i zbawienie swojego życia, które tylko Bóg może im dać. Są to osoby, których życie załamało się przez trudne sytuacje rodzinne, które doświadczyły bardzo mocno cierpienia, bólu, choroby, które nie widzą sensu swojego życia, pozbawione doświadczenia Boga, którego społeczeństwo odrzuca. To jest właśnie ubóstwo naszych czasów.

P1130648Rodzina obrazem Boga
Przyglądając się znakom naszych czasów zauważmy, że obecnie do najbardziej opuszczonych należą rodziny, które są fundamentem wzrostu społeczeństwa jak i każdej osoby. To właśnie rodzina cierpi obecnie na brak miłości, jedności, zmaga się z problemami ekonomicznymi, z trudem edukacji dzieci, czuje się opuszczona przez rząd. Ponadto znajduje się w społeczeństwie, które ideologicznie chce zniszczyć rodzinę, ze względu na to, że jest ona obrazem Boga. Wpływa na to również poczucie bezsensu, które wynika ze zniszczenia fundamentów i zasad chrześcijańskich przez odrzucenie i wypchniecie Boga z naszego życia.

Razem z Maryją
„W Dziewicy zatroskanej o przyjęcie Chrystusa, aby dać Go światu, dla którego jest On nadzieją, oblatki widzą wzór wiary Kościoła i własnej”. Tak jak Maryja czujemy się powołane do tego, aby przyjąć Chrystusa w głębi naszej istoty i ofiarować Go światu. Przeżywamy nasze macierzyństwo, towarzysząc innym osobom, dzieląc się Ewangelią naszym słowem i czynem, chcemy, aby inni mogli doświadczyć prawdziwego spotkania z Bogiem. Pragniemy dać im w ten sposób życie, które same otrzymałyśmy, ofiarując im Tego, który jest życiem. Św. Eugeniusz przez spotkanie Chrystusa jako Zbawiciela doznał przemiany serca przez Jego miłość i otrzymał serce ojca. My również czujemy się wezwane do tego, żeby „sprawić, aby ludzie postępowali jak istoty rozumne, potem — jak chrześcijanie, a wreszcie dopomóc im stać się świętymi”. „Pokorne w obliczu swych słabości, lecz ufne w moc Bożą, będziemy się starały doprowadzić wszystkich ludzi, a szczególnie ubogich, do pełnego poznania ich godności jako ludzi i jako dzieci Bożych”.

Dziękujemy Bogu za dar, który od Niego otrzymałyśmy, prosząc, aby wszystko, co czynimy było na Jego większą chwałę.

                                                      s. Inma OMI