Misioneras Oblatas de María Inmaculada

 Misioneras Oblatas de María Inmaculada

Wielkich dzieł Boga nie zapominajcie…

intro

“Wielkich dzieł Boga nie zapominajcie…”

25 stycznia 2016 roku z wszystkich serc oblackichpopłynie wielkie dziękczynienie z okazji jubileuszu 200-lecia istnienia zgromadzenia. Nie może go zabraknąć także w Hiszpanii i naszej oblatkowej wspólnocie. W prostocie serca chcemy świętować to wielkie wydarzenie razem: oblaci, siostry oblatki, AMMI, wspólnoty świeckich żyjące charyzmatem oblackim.

 

 Tak jak zachęcał nas ojciec generał Louis Lougen OMI , my, oblatki,zgromadzimy się w tym dniu na uroczystej Eucharystii i każda wspólnota zbierze się na specjalnym dziękczynnym czuwaniu. To  lutowe spotkanie rodziny oblackiej będzie dla nas okazją do pogłębionej refleksji nad darem wstumbasaneugeniopólnoty i charyzmatu oblackiego ofiarowanego Kościołowi. W czasie tego spotkania zaplanowany jest dzień skupienia, który poprowadzi o. Paolo Archiati OMI, członek Administracji Generalnej oraz dzielenie się doświadczeniami, a także wyjście do ubogich. Chcemy odpowiedzieć na wezwanie o.Louisa, dlatego wszyscy ojcowie oblaci, siostry oraz świeccy(młodzież i rodziny), będą mieli okazję do spotkania się z drugim człowiekiem – potrzebującym i ubogim. Chcemy wyjść do domów pomocy społecznej, sierocińców, dzieci niepełnosprawnych, jak i do ubogich na ulicach. Chcemy wyjść do tych, „których sytuacja głośno woła o nadzieję i zbawienie” (konst. 5).Do nich w pierwszej kolejności, jako rodzina oblacka, powinniśmy skierować swoje kroki. Jednym spotkaniem napewno nie wyciągniemy nikogo z biedy i nie zmienimy jego życia. Jesteśmy jednak przekonani, że wyciągnięta dłoń, dobre słowo i uśmiech, ofiarowany kawałek chleba, może dzięki łasce Bożej wzniecić miłość i stać się źródłem nadziei. Każdemu ubogiemu pragniemy głosić: JESTEŚ WAŻNY W MOICH OCZACH. JESTEŚ WAŻNY W OCZACH BOGA.
    Z drugiej strony mamy nadzieję, że to wyomiycarlosossorojście będzie przede wszystkim okazją do wyjścia z siebie samego, wrzucenia „wdowiego grosza”, który będzie ofiarą życia, otwarcia naszego serca na nawrócenie, bo to wtedy najprawdziwiej głosimy Chrystusa.
    Inne inicjatywy, które mają nas przygotować na jubileusz 200-lecia to np.: peregrynacja krzyża oblackiego do wszystkich wspólnot, kampanie multimedialne mające na celu propagowanie charyzmatu oblackiego, wystawa pt.: „Sztuka i charyzmat oblacki. Historia Zgromadzenia w Hiszpanii”.

 

 

200 LAT OBLATÓW, A OBLATEK LAT 19...crucesentumbaseugenio
    Co znaczy konkretnie dla nas, jako oblatek, świętowanie tych 200 lat?
    Wydaje mi się, że jest to moment szczególny, który kieruje nasze spojrzenie ku początkom zgromadzenia i zachęca, by sięgnąć do źródła. Odnaleźć te wartości, które w swoim czasie zapaliły nasze serca, pozwoliły nam usłyszeć głos ubogich i rozpoznać powołanie oblackie. Oblatkowa historia liczy 19 lat, oblacka 200. W czasie tej krótkiej egzystencji już wiele mogłyśmy się nauczyć, lecz często to właśnie spojrzenie na historię oblatów jest dla nas pomocnym wskaźnikiem na naszej drodze. Podążania za Chrystusem uczymy się od innych. Sam św. Eugeniusz we wprowadzeniu do Konstytucji i Reguł (słynnymPrefatio), pisał: „Muszą iść odważnie tymi samymi drogami, po których przeszło tylu pracowników ewangeliczych, którzy zostawili nam tak wspaniałe przykłady (...)”.

    Z racji, że priorytetem dla naszego małego zgromadzenia jest teraz formacja jego członków, nie prowadzimy aktualnie wielkich dzieł misyjnych. Wszystkie inicjatywy pastoralne (w parafiach, wyjazdy do Maroka, Peru, Misyjna Pascha) mają na celu przygotowanie sióstr do lepszej posługi misyjnej. Zapału nam jednak nie brakuje.
    Ojciec Louis w swoimrosarioencamino liście zauważa, że początkiem zgromadzenia nie było zatwierdzenie go na prawie papieskim (które dokonało się kilka lat później), ani także wielorakość posługiwania (która też wkrótce miała się narodzić). Po czasie rozeznawania woli Bożej, pierwszym krokiem Eugeniusza, by odpowiedzieć na sytuację Kościoła tamtych czasów, było rozpoczęcie życia we wspólnocie. O. Louis pisze: „odpowiedzieli na to misyjne wezwanie, gromadząc się w ubóstwie i radości”.
    Wspólnota jest dla nas jako oblatek drugim ważnym zadaniem. Wkładamy  w jej budowanie nasz czas i wysiłek. Wiemy, że musimy o nią dbać: poprzez wpólną modlitwę  i dzielenie się tym, jak przeżywamy nasze życie konsekrowane, ale też przez wspólną pracę i przygotowanie do działań misyjnych. Nasze konstytucje mówią, że oblatki „będą się wzajemnie wspomagać w znajdowaniu radości i szczęścia w życiu wspólnotowym i apostolstwie”(K 29). Nie ma oblatki bez wspólnoty, nie ma też misji oblackiej bez wspólnoty. Jedne z ostatnich słów Eugeniusza przed śmiercią są potwierdzeniem tej właśnie prawdy: najpierw „zachowujcie między sobą miłość”, potem „gorliwość o zbawienie dusz”. W tej kolejności, a nie odwrotnie. Przez to właśnie świadectwo i ewangelizacja stają się szczególne. Szczególne na te nasze współczesne indywidualistyczne czasy. Nasza mała, krótka historia oblatkowa w tym punkciemoże być pomocna dla tej długiej oblackiej, z której niezaprzeczalnie wyrastamy...